elektronische Woordenbank van de Nederlandse dialecten (eWND)

Woord: spraak 

spraak , spraoke , (vrouwelijk) , spraak.
Bron: Gallée, J.H. (1895). Woordenboek van het Geldersch-Overijselsch Dialect. Deventer: H.P. Ter Braak
spraak  , spraok , spraak, taal.
Bron: Daelen-Meuter, Jos. van (ca. 1937), Venloos waordebook, ongepubliceerd typoscript, Venlo.
spraak , spraoke , vrouwelijk , spraak. De Vjennespraoke. Daor is gein spraoke vån: daar komt niets van in.
Bron: Jonker, L. & H.G. van Grol (z.j., ca 1940), Woordenboek dialect van Vriezenveen
spraak , spraak , iemand te spraak staan, te woord (1902).
Bron: Beets, A. (1954), ‘Leidse woorden en uitdrukkingen’, in: Bicker Caarten, A. (red.), Leids Volksleven, Leiden: Sijthoff
spraak , sproake , zelfstandig naamwoord, vrouwelijk , sproakn , taal, spreekwijze
Bron: Schönfeld Wichers, K.D. (1959), Woordenboek van het Rijssens dialect, herdruk 1996, z.pl.
spraak , spraok , m , spraak, taal Héj prótte zés verschéêjene spraoke. Hij sprak zes verschillende talen.
Bron: Kerkhoff, Chris (1970 ev), Dialectwoordenlijst van het Land van Cuijk, Cuijk
spraak , sproake , spraak, taal.
Bron: Werkgroep Dialekt van het Cultuur Historisch Genootschap Raalte (1995), Nieuw Sallands Woordenboek, Raalte
spraak , spraok , spraoke , de , (Zuidoost-Drenthe, Midden-Drenthe, Kop van Drenthe). Ook spraoke (Zuidwest-Drenthe, Zuidoost-Drents veengebied). = taal, spraak Ie kunt an zien spraok goed heuren, waor e vortkomp (Pdh), Het mot net in de spraok te pas kommen (Eev), Hij hef een roege spraok (Bal)
Bron: Kocks, G.H. (1996-1997), Woordenboek van de Drentse Dialecten (WDD), Assen: Van Gorcum
spraak , spraoke , 1. spraak; 2. Gunninks woordenlijst van 1908: taal; 3. Gunninks woordenlijst van 1908: uitspraak
Bron: Fien, A., Ph.C.G.M. Bloemhoff-de Bruijn en J. Gunnink (2000), Woordenboek van de Kamper Taal, Kampen
spraak , spraoke , 1. spraak. Hie had de spraoke verleurn. 2. taal. Wie kon die vremde spraoke verstaon?
Bron: Dialectwârkgroep Heerde/Waopmvelde (2004), Nieje Heerder Woordnboek, Heerde.
spraak , spraoke , spraok, sprake , zelfstandig naamwoord , de 1. vermogen te spreken 2. tongval, uitspraak, bijv. de Stellingwarver spraok 3. iemands mondelinge taalgebruik, bijv. Hi’j het een goeie spraok 4. gesprek, aanspraak, in verb.; Gien spraoke van! dat zal niet gebeuren, dat wil ik beslist niet, ter spraoke kommen onderwerp van gesprek worden
Bron: Bloemhoff, H., J. Withaar, A. Bloemhoff en T. Bontekoe (2005), Stellingwarfs-Nederlands Verklarend Handwoordenboek (SNVH), Berkoop/Oldeberkoop: Stichting Stellingwarver Schrieversronte.
spraak , spraek , zelfstandig naamwoord , spraeke , spraekie , spraak, taal Je kompter wel want je weet de weeg en je ken de spraek
Bron: Werkgroep Dialecten Hoeksche Waard (2006), Hoekschewaards woordenboek, Klaaswaal.
spraak , spraoke , sprake , (zelfstandig naamwoord) , spraak, taal.
Bron: Kraijer, M., H. Mulder, D. Visscher en Ph. Bloemhoff (2009), Op zien Zwols: Woordenboek van de Zwolse Taal, Kampen: IJsselacademie
spraak , spraok , (vrouwelijk) , spraoke , spräökske , spraak, uitspraak, taal , Aan zien spraok huuerdje ich det d’r oet Thoear kwaam. Ich kós ’m aan zien spraok.
Bron: Tonnaer, M. en Har Sniekers (eindred.), (2012), Thoears Woeardebook, Thorn
spraak , spraok , zelfstandig naamwoord , spraak, taal; WBD III.3. 1:243 'spraak' = taal
Bron: Sterenborg, W. en E. Schilders (2014), Woordenboek van de Tilburgse Taal (WTT), Tilburg: Stichting Cultureel Brabant


<< vorige pagina

Gelieve als bronverwijzing te gebruiken:
Sijs, Nicoline van der (samensteller) (2015-), eWND, op www.meertens.knaw.nl/ewnd/,
gehost door het Meertens Instituut